even iets anders doen. Iets leuks. Er zijn allemaal richtlijnen die bekijken hoe impact vol je beperkingen zijn. Er wordt gekeken naar je ADL (Algemene Dagelijkse Levensverrichtingen), oftewel zelfzorg, maar ook naar of je leuke dingen kunt doen. Met het idee dat iets leuks gaan doen je vaak minder energie kost dan bijvoorbeeld gaan werken. Dus iets leuks kunnen doe met weinig tot geen klachten daarna is een maatstaf.
Ik ging samen met mijn moeder naar een 2-uur durende workshop Keramiek Schilderen. Ik had daar best zin in. Had er ook al een tijdje naar uitgekeken, dus ondanks dat de dagen daarvoor ik al merkte dat ik teveel deed, besloot ik toch te gaan. Het was namelijk iets LEUKS. En dat heb ik niet vaak.
De tijd voordat ik werd opgehaald (11:30) wordt volledig benut met klaarmaken. Mijn wekker gaat om 8:30 uur en die drie u uur zijn eigenlijk net niet genoeg om te kunnen wakker worden, ontbijten, aankleden, tandenpoetsen en iets voor de lunch eten. Vergeet douchen maar dat lukt zeker niet. Dus voordat we weggaan heb ik al gehaast en ben ik dus eigenlijk ook al een beetje moe.
We rijden een half uurtje en lopen tien minuten naar de locatie toe. We komen binnen, en ik weet niet wat ik verwacht had maar niet dit. Ik had een grote ruimte met grote tafels voorgesteld waar je in alle comfortabelheid kon gaan zitten en krea-bea’n. Maar ik kwam in een kleine ruimte binnen die galmde van het gekakel. De tafels waren kleiner dan die van Amsterdamse terrasjes, dus hoe je daar met minimaal 2 mensen en keramieken producten én verf benodigdheden aan moest gaan zitten… en het was druk. Veel drukker dan ik verwacht had. Overal stond iets en waren mensen al bezig. Voor mij te veel, dus ik sloot af. Alleen kijkend voor me naar de tafel. Wachtend tot we begonnen.
de dame die de workshop leidde gaf een korte speech met uitleg en tips. Stap 1 was een product uitkiezen uit de immense voorraad die tentoongesteld werd. Ik kon niet kiezen. Een beker? Maar ik had al bekers. Ik had ook net de nieuwe keuken georganiseerd en wil geen achterlijk grote beker die nergens inpast. Een doosje. Wat moet ik met een doosje? Een figuur, een hagedis bijvoorbeeld. Ja waar ga ik dat laten. Een schaal. Ja een schaal kan wel. Voor fruit ofzo. Deze of die? Jeetje waarom zijn er verschillende soorten. Die dan maar. Ja het grootste product wat er tussen stond. Een megaschaal. Op het moment dat ik terug loop naar de tafel, wringend door al die andere mensen heen, besef ik mij al dat dit te groot is. Maar ik kan niet meer terug. — goed, achteraf gezien… ik had gewoon kunnen omdraaien die schaal neerzetten en iets kleins kunnen pakken. Maar ja, dat is achteraf —
Oké, we zitten weer. Met mijn schaal op tafel. Nu moet je dus even snel bedenken wat je voor creatiefs wilt gaan doen, want inmiddels is er al 40 minuten voorbij van de 2 uur durende workshop. Patronen, kleuren, tape, vormen, stencils. De keuze is reuze. En verlammend. De aankomende 10-15 minuten doe ik alsof ik dingen uitzoek en pak. Maar de paniek…ik weet het niet. Wat als ik het fout doe. Wat als het lelijk wordt. Wat als ik het niet leuk vind. Pure verlamming. Op een gegeven moment besluit ik gewoon een vlak in 1 kleur te verven, en dan zien we wel verder. Langzaam maar zeker val ik in de flow van schilderen. Vlak 2 krijgt een andere kleur. Vind ik die wel mooi? Maakt niet uit, is toch de onderkant. Opeens begint de man naast mij tegen ons te praten. Zal vast aardig bedoeld zijn, maar 1) mijn hersenen ‘horen’ niet wat hij zegt en 2) daar heb ik helemaal geen zin in. Waarom doe je dit? Nou moet mijn sociale hoofd aan, glimlach plakken en beetje suf knikken. Het lukt niet. De man krijgt een halve grimas en een zijbeweging van m’n hoofd. Ik buig weer naar mijn keramiek stuk toe en ga rustig verder. Maar nee, de man houdt niet op. Inwendig grom ik. Laat mij met rust, ik was net een beetje losgelaten. Ah kut. Ik heb geknoeid. Nu zitten er druppels waar ik geen druppels wou hebben. Tranen schieten in m’n ogen. Maar ja, volle zaal… dus inslikken en weer doorgaan.
De tijd speelt hier een vijandige rol, steeds kijk ik hoe lang we nog hebben en of ik er nog wat van kan maken in die tijd. Uiteindelijk lukt het om alles een kleurtje te geven. Maar het idee dat zich gevormd had in mijn hoofd, dat lukt echt niet. Maar ja, wat had ik dan verwacht. Ik ben niet zo visueel creatief ingesteld. En ik vind dat ze heel wat van je verwachten zonder voorbereiding.
Het einde voelt een beetje anti-climax, alles neerleggen, een foto maken van je producten en een qr code scannen. Betalen en doei tot over drie weken om het geglazuurde en afgebakken product weer op te halen. Zo staan we ineens buiten. Ik haal diep adem en zucht. Bewegingsruimte, zuurstof, redelijke rust.
ik ben dood en dood moe. Waar is mijn bed?