Het is eindelijk 27 december. Ik ben gek op kerst, het is een van mijn favoriete feestdagen maar man-o-man, wat ben ik blij dat het voorbij is.
het is 11.30 uur en ik ben net wakker. Niet omdat ik zo laat ben gaan slapen, want dat valt reuze mee. Mijn lichaam had er gewoon genoeg van, verder kon ik het elastiekje niet meer rekken. Ik dacht dat ik het wel onder controle had, maar zoals wel vaker had ik dat verkeerd gedacht. De drie weken voor kerst waren al heel druk met uitjes, afspraken, conflicten, verbouwingsdingen, kerstvoorbereidingen en ‘mantelzorg’. Toen kwam kerst zelf: kerstavond-dag, kerstavond, eerste kerstdag alles voorbereiden voor 1e kerstdag diner voor 13 mensen, 2e kerstdag switch van dochter naar haar andere huis en late kerstlunch bij moeders. ‘S avonds nog willen genieten van nieuwe cadeautjes zoals de airfryer en misselijk worden van de snacks, maar ook een nieuw spel op de PlayStation die direct leuk is maar ook moeilijk is om te stoppen. In bed dan nog maar even lezen in mijn nieuwe boek, die ook heel leuk is en ik wil niet stoppen maar ik wordt nu toch wel heel misselijk en wacht eens, volgens mij trilt alles ook. Ik ga rechtop zitten en dat lijkt ook niet slim te zijn. Alles draait en voelt weeïg. Mijn gezicht tintelt, er lijkt iets vast te zitten in mijn keel, ik heb een pijnlijk gevoel op de borst en mijn maag lijkt het kleine beetje dat er in zit eruit te willen gooien. Mijn benen voelen loodzwaar wanneer ik naar de wc loop. Ik kan niet voelen wat mijn lichaam nodig heeft, en wat ik dus op de wc moet doen. Ik zit uiteindelijk maar op de wc maar krijg kramp in de onderkuit door de kou op de wc. Dat is in de spier waar al een scheurtje zit dus dat doet ook immens veel pijn. Er gebeurt maar niks dus ik ga terug naar bed. Zodra ik lig wordt ik weer misselijk en beweegt alles. De moeheid slaat toe, alles wordt teveel. Ik wil slapen maar er zijn teveel sensaties. Ik trek kleding aan, warme en dikke kleding en ga terug naar de wc. Ik steek mijn vingers achterin de keel in de hoop ervan af te kunnen zijn. Maar behalve beetje kokhalzen gebeurt er niets. Mijn lichaam weigert het beetje voedingstoffen dat het heeft op te geven. Uitputting slaat toe en de tranen ontglippen uit mijn ogen. Langzaam zak ik onderuit tegen de muur en begint het snikken, ik heb hier de energie niet voor. Te moe om iets te kunnen doen maar te gespannen om te kunnen slapen. Te misselijk om te gaan liggen maar het is blijkbaar geen echte misselijkheid. Manlief helpt mij uiteindelijk naar bed terug. Biedt een beetje yoghurt aan en dat lijkt de misselijkheid een beetje te temperen. Op het moment dat ik denk dat het een beetje gaat, ga ik liggen met al mijn kleren nog aan en een slaapmasker op. In de hoop in de uitputting ineens inslaap te vallen & godzijdank… is dat wat gebeurd. Eindelijk diepe, diepe slaap zonder een wekker. In de wetenschap dat ik de volgende twee dagen helemaal niks hoef te doen. Eindelijk rust.
Fijne feestdagen.