Een dag zoals dit. Verschrikkelijk. Ik zou zo veel willen doen, maken en proberen. Maar lichaam en hoofd hebben daar een ander idee bij. Het is niet uit te leggen dat je dingen kunt willen en ideeen hebt maar tegelijkertijd zo doodmoe bent.
Vandaag heb ik bij het ontbijt gehuild aan de keukentafel. Vervolgens heb ik op de patio, beschut, even met een jas aan en een warme kop thee in het zonnetje gezeten. Onrustig en beschaamd want zou ik niet iets moeten doen, zou ik niet aan mijn herstel moeten werken? Nee wacht! Dìt is aan mijn herstel werken! O ja. Dat klopt. Oké lang genoeg geduurd. Tuigje ongedaan bij kat. Samen 100 meter gelopen buiten op eigen terrein en weer naar binnen. Kat tuigje afgedaan. Bek af. Naar bed.
Op bed. Want niet in bed. Óp bed is even liggen. In bed is toegeven. Na twee uur te hebben gelegen, met gejaagd gevoel en het niet kunnen neerleggen van die kut telefoon, sta ik op. Genoeg gerust. Even wat doen. Ik ben nog niet in de eetkeuken of mijn hoofd trilt, en mijn benen voelen loodzwaar. Ik rust mijn hoofd tegen de kast aan. Het trillen is een soort van fysiek gezoem. Alsof alles net even vibreert en dan kei-snel! Dat trillen werkt helemaal door. Ik voel het in mijn ogen, mijn hoofd mijn wangen, nek, schouders, rug, armen, handen en vingers. Om gek van te worden. En dat wordt ik dus ook. Gek. Ervan. Ik geef het op en strompel terug naar bed. Nu gewoon in bed. Ik ben te moe, ik geef toe.
Ik lig in bed. Er komt heerlijk zonlicht door het raam naar binnen. En de hopeloosheid overvalt me. Ik wil zo graag weer beter zijn. Ik wil weer mens zijn. Dit is toch geen leven. De ingehouden tranen stromen zachtjes over mijn wangen tot het niet meer te houden is en ik met lange gierende uithalen begin te huilen. Mijn hele lichaam schokt mee. Alles breekt. Ik wil dit niet meer. Ik wil niet meer. Geef mij mijn leven terug!
mijn man komt naast mij liggen en houdt mij vast. Maakt grapjes over de kat, omdat die mij met bezorgde en licht verbaasde blik zit aan te kijken. Ik lach door de snot tranen heen. Ik wil wel. Ooit kan ik ook weer. Maar nu even niet. Ik krijg wat te drinken en een ijsje. Ik ga slapen.
Twee uur later wordt ik wakker. Nog steeds moe, maar ook een beetje uitgehuild. Ik trek mijn lichaam uit bed. Doe de kerstboom aan, en ga naar de lichtjes kijken. Kerst is warmte, hoop en houden van. Ik probeer bij daar maar in om te dompelen. Kijkend op de klok: 17:30 uur. Pffff ik moet nog even voordat ik weer mag slapen.
Er wordt gekookt en eten wordt voor mij neergezet. Het eten is lekker maar ook vermoeiend. Eten en een echte conversatie houden tegelijk tijd, is lastig. Ik probeer het wel, maar loop steeds tegen die muur op. Woorden die ik kwijt ben, vaagheid in mijn hoofd of gewoon te moe om nog door te gaan.
Benen die zich naar boven slepen om op de bank te gaan liggen met een simpel boerderij spelletje op de switch. Het scherm neergezet op tafel en de losse controllers ieder in 1 hand. Zo min mogelijk energie verspillen. Na 20-30 minuten voel ik in mijn hoofd en lichaam dat het teveel is. Ik zit/lig niet lekker, alles vibreert of voelt onrustig. Ik voel pijn in mijn hoofd, nek en schouder. Er is zo een lichamelijk ongemak dat ik niet anders kan dan kreunende geluiden maken. Ik geef het op. Ik ga naar bed.
in bed liggend doe ik alle lampen uit, de tv aan maar met de helderheid op het allerlaagst. Het is vooral luisteren. Doezelen. Tegen de tijd dat we uren verder zijn en het mijn normale slaaptijd is (22:00) weet ik al dat er niks va gaat komen. Moeheid, bonkende hoofdpijn en zoveel gejaagde gedachten. Dit gaat uren duren.